جواب:
مسلماً عصر كنوني از دورانهايي است كه بشر با آزمايشات سختي در همه زمينه ها روبروست. موضوع گستردگي فساد، تنوع و گوناگوني جلوه هاي زندگي مادي كه از هر سو انسان را وسوسه مي كند، تبليغات وسيع و همه جانبه استكباري جهت مقابله با دين با از بين بردن حرمتهاي ديني و اخلاقي و اشاعة ضد ارزشها و مشتبه شدن حرام خدا به حلال الهي، اموري هستند كه جان و دل هر انسان مؤمني را بشدت آزرده مي كند، و قطعاً پايبندي به دين و امور اخلاقي در چنين شرايطي مشكل خواهد بود ولي غير ممكن نيست.
در همين دوران پر آشوب هم هستند افرادي كه بشدت پايبند اصول و عقايد ديني خويشند و هر رو زكه بر آنان مي گذرد بر ايمان و يقينشان افزوده مي گردد. اينان همانهايي هستند كه تعاليم الهي را نصب العين خويش ساخته و به جهت پيروي از سنت نبوي و حراست و تقيدشان به امور اخلاقي، هرگز از مسير حق و عدالت منحرف نمي گردند و در صورت بروز لغزشي، با توجه و انابه راه بازكشت و پيوست خويش با خداي رحمان را دوباره هموار مي كنند. در معاشرتها و رفت و آمدهاي خود دقت و مراقبت دارند و از مجالست در مجالس گناه و همنشيني با افراد غفلت زده و منحرف از دين بشدت پرهيز مي كنند، در عين حال كه در برابر منكرات و انحرافات سكوت نمي كنند و با ارتقاء سطح آگاهي هاي ديني و اجتماعي خويش در بهبود و اصلاح امور تا آنجا كه در توان دارند از هيچ كوششي دريغ نمي ورزند.
در برابر خواهشهاي نفس صبورند و بردبار و در تأمين معاش خويش از حلال، دقت لازم را بكار مي بندند. بواسطه چنين خصلتهايي از عقلي سليم و اراده اي محكم برخوردارند.
علي (ع) مي فرمايند: هرگز نه دين با هواپرستي جمع مي شود و نه عقل (1)
اين چنين افرادي به خاطر نوع عملكردشان در زندگي، تحت حمايت پروردگار قرار مي گيرند و خداوند همواره آنها را به مسيرهايي هدايت مي كند كه خير و صلاح آنان باشد.
قرآن مي فرمايد: خداوند به كساني كه در راه رضاي پروردگار گام برمي دارند وعده داده است كه آنان را به جاده هاي سلامت هدايت كند، از ظلمتهاي كفر و بي ديني خارج ساخته و به سوي نور و روشنايي و صراط مستقيم رهنمون گردد. (2)
در پاسخ به بخش دوم پرسش شما بايد عرض كنيم كه ترك گناه و دوري از محرمات الهي نيازمند ارادة قوي و نيرومند است، و تا انسان خود نخواهد و اراده نكند، نمي توان در وضعيت او تغييري حاصل كرد. (3)
تحمل سختيها، خو نكردن به تن پروري و عياشي، عادت دادن خود به زندگي ساده و مفيد، عمل به واجبات و مستحبات ديني، پرهيز از مكروهات و انجام امور مباح در حد نياز، ذكر و ياد پروردگار در همه حال، پر كردن اوقات فراغت با تفريحات مفيد و سازنده، مجالست و همنشيني با مؤمنين راستين و الگو پذيري از آنان، در تقويت اراده و در نتيجه پرهيز از گناه بسيار مؤثر است. زماني كه انسان با ارادة محكم، مكرراً از انجام گناه و معصيت اجتناب كند، بتدريج اين عمل به صورت عادي در مي آيد به گونه اي كه عادتاً ديگر گناهي ا زاو سر نمي زند. (4)
قرآن مي فرمايد: اگر تقوا پيشه كنيد و از مخالفت فرمان خدا بپرهيزيد، خداوند به شما نورانيت خاصي مي بخشد كه بتوانيد حق را از باطل تشخيص دهيد. (5)
منابع و مآخذ:
1ـ غرر الحكم، جمله 10531
2ـ مائده، 6
3ـ رعد،4
4ـ فلسفه وحي و نبوت، محمدي ري شهري
5ـ انفال، 29
|
